Afgelopen zondag trok de officiële Fierté Montréal parade door het centrum van de Canadese stad. Met tienduizenden deelnemers en toeschouwers langs de zijlijn vormde de kleurrijke stoet het absolute hoogtepunt van de Pride-week. Een reporter van Stream Media was ter plaatse.

Naast het massale hoofdevenement trok er met de ‘Wild Pride’ ook een omvangrijke, onafhankelijke mars door de straten. Grootschalige viering in het centrum De 20e editie van de Fierté Montréal parade verplaatste zich zondagmiddag over de brede René-Lévesque Boulevard. De parade is het vlaggenschip van een groter elfdaags festival dat maar liefst 750.000 bezoekers naar de stad trekt, wat het de grootste 2SLGBTQIA+-bijeenkomst in de Franstalige wereld maakt.

Aan de parade zelf deden dit jaar ruim 15.000 mensen mee, gadegeslagen door een publiek van meer dan 300.000 toeschouwers. Onder het thema “Let’s Shine Together!” bracht het evenement een herkenbare mix van praalwagens, dragqueens, maatschappelijke organisaties en bedrijfssponsors samen.

De beelden van Stream Media tonen een uitgelaten menigte die nadrukkelijk de vooruitgang in de rechten van de gemeenschap viert. Toch was het niet uitsluitend een feest. Vanwege recente dreigingen bij andere internationale Pride-evenementen had de organisatie de beveiliging flink opgeschroefd.

Om exact 14:00 uur viel de immense parade volledig stil voor een minuut stilte. Dit ingetogen moment diende als eerbetoon aan de slachtoffers van homofobie, transfobie en aids, en om stil te staan bij vermiste en vermoorde Inheemse mensen.

Het alternatieve geluid van Wild Pride

Hoewel de officiële parade het grootste publiek trok, was er elders in de stad eveneens een krachtig geluid te horen. Zondagmiddag vond ook de ‘Wild Pride’ plaats, een onafhankelijke mars die vorig jaar ontstond nadat diverse basisorganisaties besloten te breken met Fierté Montréal. Hoewel er voor deze gedecentraliseerde grassroots-mars geen officiële cijfers worden vrijgegeven, schatten lokale bronnen en organisatoren dat de Wild Pride ook dit jaar meerdere duizenden deelnemers op de been bracht — een duidelijke continuïteit ten opzichte van eerdere edities, waar de opkomst tussen de 8.000 en 12.000 mensen werd geschat.

De activisten achter Wild Pride uiten stevige kritiek op wat zij zien als een toenemende mate van ‘pinkwashing’ door grote bedrijven en de institutionele koers van de officiële parade. Zij kozen voor een mars die teruggrijpt naar de meer militante en intersectionele wortels van de beweging.

In deze alternatieve stoet werd expliciet afstand genomen van bedrijfssponsoring en werd solidariteit getoond met andere maatschappelijke strijden, waaronder pro-Palestijnse groeperingen en de strijd tegen kolonialisme.

Een internationale roep voor verandering

De roep om een minder gecommercialiseerde Pride en een terugkeer naar de activistische basis beperkt zich overigens niet tot Canada. Zoals een eerdere reportage van Stream Media al in beeld bracht, klonk afgelopen zaterdag tijdens de Antwerp Pride een vergelijkbaar protest.

Daar vormde sociaal-cultureel centrum De Peperfabriek, samen met Reclaim Our Pride en de Antwerpse Coalitie voor Palestina, een zichtbaar alternatief blok. Onder het motto “No Pride in Genocide” eisten de actievoerders dat de aandacht terugkeert naar solidariteit van onderop. De deelnemers spraken zich sterk uit tegen wat zij beschouwen als het homonationalisme van de overheid en de ‘pinkwashing’ door grote bedrijven.

Volgens de initiatiefnemers worden regenboogvlaggen soms misbruikt om een beschaafd imago te projecteren, terwijl tegelijkertijd belastinggeld en de logistieke infrastructuur van de Antwerpse haven worden ingezet op een manier die haaks staat op mensenrechten wereldwijd.

Dit illustreert duidelijk dat het debat over de koers en de ware betekenis van de Pride-beweging een sterke internationale weerklank heeft.

Of het nu ging om de massale mainstream parade in Montreal of de grassroots-activisten van de Wild Pride en hun internationale medestanders, de onderliggende boodschap behoudt dezelfde urgentie: de strijd voor gelijke rechten is nog niet gestreden. De wereldwijde toename van anti-transwetgeving is voor velen in de gemeenschap een harde herinnering dat waakzaamheid en protest noodzakelijk blijven.

Beelden: SZ