*Door Arne Geybels*
Het wordt hoog tijd dat de grootste bedreiging en blinde vlek voor mens en aarde eindelijk bij naam genoemd wordt. De oplossing voor het klimaatvraagstuk wordt steevast in individuele schoenen geschoven, waarbij we worden aangemaand onze ecologische voetafdruk te verminderen. Ook naties moeten hun uitstoot beperken, zoals vastgelegd in het Protocol van Kyoto. Toch ontbreekt in al deze verdragen, overwegingen en eisen één specifieke instelling die aan de basis ligt van vele ecocides, oorlogen en rampen, maar vreemd genoeg in geen enkele boekhouding opduikt.
**Een leger dat niet lijkt mee te tellen**
In de film *Earth’s Greatest Enemy*, waar makers Abby Martin en Mike Prysner vijf jaar aan werkten, wordt het immense aandeel van het Amerikaanse leger in de klimaatcrisis blootgelegd. Deze claim komt niet uit het luchtledige. Onderzoek van Brown University raamde de uitstoot van het Amerikaanse leger tussen 2001 en 2017 op meer dan 1,2 miljard ton broeikasgassen. Het Pentagon vervuilt daarmee meer dan 140 landen samen. Het probleem is niet enkel de grootte van dit cijfer, maar de macht erachter en de vraag waarom we er nauwelijks over horen. Het antwoord begint in 1997: de Verenigde Staten lobbyden toen met succes om het grootste deel van de militaire uitstoot simpelweg uit nationale rapportages te houden. Wat niet gemeten wordt, kan niet bijgestuurd worden, en wat het publiek niet weet, deert het niet.
**Het militair-industriële complex**
Reeds in 1961 waarschuwde de Amerikaanse president Dwight Eisenhower voor de bedreiging van dit militair-industriële complex en de gevaren van misplaatste macht. Het huidige militaire apparaat bedreigt de wereld op meerdere lagen. Het verslindt een immense hoeveelheid grondstoffen voor wapentuig en degradeert land, lucht en zee door militaire oefeningen en oorlogsvoering. Denk hierbij aan de moedwillige dumping van schadelijke stoffen zoals PFAS, benzeen, kerosine, herbiciden en radiatie.
**Imperialisme en de illusie van controle**
Bovendien doodt dit Amerikaanse imperialisme de democratie in het buitenland, aangezien imperiale belangen primeren op alle andere besognes. Op het Japanse eiland Okinawa worden inwoners de facto bezet door een vreemde macht; noch de bewoners, noch de gouverneur hebben iets te zeggen over de uitbreiding van de militaire basis en de ecologische impact daarvan. De lokale bevolking verzet zich al jaren tegen de frappante degradatie van hun eiland.
Dit patroon herhaalt zich wereldwijd, van de desastreuze vernietiging van biotopen op Hawaï tot de impact van militaire operaties op kinderen in Irak en Afghanistan. Uiteindelijk is de cirkel rond: het imperialisme in het buitenland vertaalt zich naar de militarisering van de politie in de VS, maar evengoed bij ons in Europa. Wanneer we de eindjes aan elkaar knopen, zien we een systeem dat we maar al te vaak vergeten omdat we er niet dagelijks mee geconfronteerd worden. De brute realiteit is echter dat “de kost van controle” de aarde en de mensheid buitengewoon duur komen te staan.
Meer informatie: officiële website van Earth’s Greatest Enemy.