Tijdens de actie van de Antwerpse Coalitie voor Palestina spraken twee journalisten van MO* magazine over wat volgens hen uit beeld verdwijnt nu veel media zich vastklampen aan het idee dat er “na een akkoord” weer rust zou zijn. Abdelrahman Alserr, Palestijns journalist, en Pieter Stockmans benadrukten dat net nu de journalistieke opdracht begint: de verhalen zichtbaar maken die niet stoppen aan de headlines — en de gevolgen die doorwerken in kinderen, families en een hele samenleving in Gaza Strip.
“Niet vertelde verhalen in Gaza”
Abdelrahman Alserr legde uit waar zijn speech over ging: de dossiers die niet op de voorpagina geraken, precies omdat er wordt gedaan alsof het verhaal “af” is. “De speech ging over niet vertelde verhalen in Gaza. Journalisten focussen zich vanwege het staakt-het-vuren er niet meer op. Dus vooral hintte ik op verhalen die daadwerkelijk kunnen gebracht worden.” Hij noemde voorbeelden die volgens hem amper nog aandacht krijgen in Belgium: “Eén van de verhalen is over gewonde kinderen, 17.000 kinderen gescheiden van hun familie en het is eigenlijk een belangrijk verhaal dat niemand brengt hier in België. Kinderen die drie jaar achter elkaar niet naar school gaan…” En hij vatte zijn frustratie scherp samen: “Hoe eigenlijk het staakt-het-vuren een dikke leugen is.”
“Niet in de val trappen dat er nu vrede is”
Pieter Stockmans vertelde dat ze bij MO* magazine bewust proberen weerstand te bieden aan een narratief dat na een zogenaamd akkoord automatisch “vrede” suggereert. “Bij MO* magazine proberen we niet in de val te trappen die na het zogenaamde vredesakkoord van 9 oktober 2025 dat er nu vrede is in Gaza.” Hij verwees naar onderzoek en internationale processen, en naar de nood om langetermijneffecten expliciet te blijven volgen: “Waarbij uitdrukkelijk wordt vermeld dat de gevolgen op lange termijn van de genocide nu nog steeds een rol spelen voor de komende generaties, dus die verhalen moeten door journalisten verder onderzocht worden.” Volgens Stockmans mag het feit dat journalisten tegengewerkt worden geen alibi worden: “Maar ze blijven journalisten blokkeren die het daglicht niet mogen zien… mogen we dat niet als excuus gebruiken als journalisten als Israël ons niet toelaat, dus we kunnen ons werk niet doen… Nee we kunnen ons werk doen! Er zijn veel verschillende manieren om bij die verhalen te komen.” Hij benadrukte het procesmatige karakter van wat er gebeurt — vóór, tijdens en na massaal geweld: “Het is een proces. Het is een proces dat begint lang voor de massamoord, met ontmenselijking, maar dat gaat ook door na de massamoord. Met langetermijneffecten op de geestelijke gezondheid, de identiteit van een heel volk, op onderwijs aan kinderen, op kapot gemaakte gezinnen. Een heel volk wordt vernietigd… en dat is wat genocide is.”
“Daar ga je niet mee om. Je leeft ermee.”
Toen het gesprek ging over familie en vrienden die nog in Gaza zijn, antwoordde Abdelrahman Alserr zonder omwegen: “Daar ga je niet mee om. Je leeft ermee…” Waarom hij tóch blijft getuigen, maakte hij even duidelijk: “Want het verhaal vertellen is belangrijk. Omdat we in zekere zin de stem zijn van de stemlozen hier. Dus het gaat niet alleen om mijn familie, mijn familie ervaart eigenlijk wat iedereen in Gaza ervaart.”
Diversiteit in de media: “We kunnen dit niet alleen”
Stockmans koppelde de nood aan betere berichtgeving ook aan wie er in redacties zit. Hij zei dat ze trots zijn om Abdelrahman Alserr in het team te hebben, precies omdat perspectief geen luxe is maar een voorwaarde om überhaupt juiste verhalen te brengen: “De reden dat we zo trots zijn om Abdelrahman Alserr in ons team te hebben, is omdat dat media veel diverser moeten zijn. Het is niet zomaar een holle zin… Door het opnemen van andere perspectieven in onze redactie, help je ook mee om de verhalen binnen te brengen. Dus we kunnen dit niet alleen.” Stockmans legde ook uit waar zijn eigen journalistieke focus ligt: de historische wortels uitspitten en Europese verantwoordelijkheid benoemen — onder meer via onderzoek naar Zionism, en door specialisten te spreken: “Ik heb veel aandacht voor de historische wortels van zionisme. Waar komt het vandaan? Komt het uit Europees antisemitisme en racisme? Wat is onze rol als Europeanen als schuldig deel in het hele conflict?” En hij voegde daar een persoonlijke conclusie aan toe: “Ik schaam me diep als Europees burger tweemaal schuldig te zijn en dat is wat ik wil ontmaskeren door journalistiek onderzoek, door holocaustgeleerden te interviewen, interviewen van genocide geleerden. Om de diepere historische wortels te belichten van dit probleem.”
“Het patroon verandert nooit”
Abdelrahman Alserr haakte daarop in met een bredere historische lijn: volgens hem is wat vandaag gebeurt niet los te zien van eerdere fases, en duiken patronen telkens opnieuw op. “Je moet de geschiedenis onderzoeken, dit is geen nieuwe… deze praktijken gaan terug tot het mandaat, nog voor het begin van Israël als staat.” Wie “diep graaft”, ziet volgens hem de logica van herhaling: “Als je diep graaft zie je de realiteit echt heel duidelijk voor je. En het patroon verandert nooit. Het herhaalde zichzelf.” Hij gaf een voorbeeld van hoe maatregelen en grenzen verschuiven of terugkeren op verschillende plekken: “Zoals nu met de nieuwe gele lijn in Gaza. Eigenlijk zoals het eerder op de Golanhoogte is geweest en het gebeurt al op de West Bank. Je kan dus met je onderzoek… kan je deze realiteiten vinden als je dieper graaft…”