Nadi, een Palestijnse vader in België, is in hongerstaking gegaan met één duidelijke eis: de onmiddellijke evacuatie van zijn vrouw en vier kinderen uit Gaza. Hoewel zijn gezin al zes maanden over een geldig Belgisch visum beschikt, onderneemt de overheid geen actie. Terwijl zijn familie in tenten probeert te overleven, weigert België de evacuaties te hervatten.

De emotionele tol voor Nadi is enorm. Hij heeft zijn gezin al jaren niet kunnen vastnemen; zijn jongste kind van vier en een half jaar oud heeft hij zelfs nog nooit in het echt gezien. Zelf is hij ziek en afhankelijk van medische hulmiddelen. Hij ziet deze hongerstaking als zijn allerlaatste redmiddel. “Ik smeek de overheid elke dag om mijn kinderen te helpen, maar men speelt een politiek spelletje,” getuigt hij.

Deze situatie is geen geïsoleerd geval. Naar schatting zitten er nog zo’n 1.500 Palestijnen vast in de oorlogszone, ondanks hun goedgekeurde Belgische papieren. Terwijl buurlanden wel succesvolle evacuaties opzetten, blijft het in België bij bureaucratische stilte.

Voor Nadi is het geen kwestie van complexe diplomatie, maar van fundamentele mensenrechten. Zijn ultieme noodkreet is simpel: “Ik ben een mens. Mijn kinderen zijn mensen. Mijn vrouw is een mens. Waarom helpen jullie niet?”

Beelden en interview: MV.