Dat de Antwerpse Coalitie voor Palestina al langer politioneel geïntimideerd wordt is geweten maar de bewegingsruimte wordt keer op keer ingeperkt.
De maandagactie laatstleden (2/2) aan het Operaplein te Antwerpen verliep rustig maar kreeg van de politie dreigementen. Deelnemers aan de actie hadden namelijk met stoepkrijt slogans op de troittoir geschreven.
Het is duidelijk dat de acties vanuit het bestuur geen enkele zichtbare blijvende impact mogen achterlaten. Enkel en alleen vluchtige ‘hyperpolitiek’ (Anton Jäger) lijkt te zijn gedoogd. Een ludieke ‘krijt-ische’ actie leek net dat teveel van het goede. De grote camera’s van Big Brother capteerden alles nauwgezet. Als die lastige kindjes lawaai komen maken dan staat het beleid dat nog toe uit een vervlogen beeld van wat democratie was. Iets met luisteren naar de tegenstem, remember?
De Duits-Koreaanse filosoof en schrijver Byung-Chul Han spreekt over dat de heilige ernst van het spel vervangen is door de profane ernst van arbeid en productie. Een partij als N-VA laat geen plaats meer voor spel, dans noch voor vrije beweging in het algemeen. Ze stellen zichzelf dan wel publiek voor als partij voor deregulering maar dan enkel maar voor de profane ernst van arbeid en productie. Alles dat in het teken staat van solidariteit, ritme of kunst moet aan banden gelegd worden.
Een autocratisch bestuur wenst voorspelbaarheid in de vorm van een monotoon routine en fnuikt organische beweging door controledrang. Dat de neurotische ordediensten niet weten wat te doen bij humor, ludieke acties of authentieke solidariteit was gisteren frappant duidelijk. Stoepkrijt kan er niet mee door, medeplichtigheid bij genocides klaarblijkelijk wel. Je kan het zo gek niet bedenken.
Een reactie achterlaten