Antwerpen — Met meer dan 5.000 aanwezigen kleurden de straten rood en groen tijdens een vakbondsbetoging waarin scherpe kritiek klonk op het federale beleid rond pensioenen, uitkeringen en koopkracht. Bruno Verlaeckt zette in met een duidelijke lijn: werknemers en uitkeringsgerechtigden worden opgejaagd, terwijl kapitaal en bedrijfswinsten volgens hem buiten schot blijven. Hij opende opvallend met een verzoek om “geen minuut stilte, maar een minuut applaus” — voor Amerikaanse burgers die zich, in zijn woorden, verzetten tegen het “straatfascisme” van Donald Trump. “Antwerpen laat u horen!”, klonk het.
“Spelregels veranderen terwijl het spel bezig is”
De kern van Verlaeckts toespraak richtte zich op de pensioenplannen. De regering zou “het contract met de werknemers verbreken” door loopbaanvereisten te verstrengen, gelijkstellingen af te schaffen en een pensioenmalus in te voeren. Dat betekent, aldus de spreker, dat duizenden arbeiders, bedienden en ambtenaren jaren langer moeten werken. Stoppen op 60 jaar wordt volgens hem quasi onhaalbaar: “Minder dan 5% komt nog in aanmerking.” Hij hekelde dat zwaar werk en gezondheidsverschillen nauwelijks nog meetellen. De overheid gaat er volgens hem van uit “dat iedereen langer leeft en gezond blijft”, terwijl mensen met een kortere scholing of een zwaar beroep vaak minder lang gezond blijven. De eis: een menselijke eindeloopbaan voor zware beroepen.
Koopkracht en winsten: “Weg met de loonarm”
Verlaeckt trok ook fel van leer tegen wat hij een “veredelde indexsprong” noemde, omdat die koopkracht zou verschuiven richting bedrijven. Hij verwees naar gegevens van de Nationale Bank van België: in tien jaar tijd zou 16 miljard euro aan welvaart verschoven zijn van werknemers naar kapitaal. “Wij willen ons geld terug,” was de slogan. Tegelijk erkende hij dat delen van de industrie het moeilijk hebben, maar hij verwees naar berekeningen van ABVV waaruit zou blijken dat bedrijfswinsten gemiddeld hoog blijven in verhouding tot de toegevoegde waarde. “Productiviteit stijgt, koopkracht daalt,” klonk het. De eis: bruto loonsverhogingen en “weg met de loonarm”.
Ontslagrondes en subsidies: “Haal het geld waar het zit”
De spreker verwees naar ontslaggolven bij industriële bedrijven in de regio, waaronder Agfa-Gevaert, Van Hool en BASF. Hij koppelde dat aan een bredere kritiek: winsten die hier gemaakt worden, zouden elders gebruikt worden voor uitbreiding, terwijl investeringen in “groene en betaalbare energie” in eigen regio uitblijven. Daarnaast bekritiseerde hij het subsidiebeleid: miljarden zouden snel vrijgemaakt zijn om energiekosten voor de industrie te verlichten, bovenop jaarlijkse loonkostsubsidies. Zonder “echte belasting op grote vermogens”, aldus Verlaeckt, leidt dat tot besparingen op de kap van de werkende klasse — niet alleen op lonen en pensioenen, maar ook op openbare diensten.
“Eén front” en afspraak op 12 maart
Verlaeckt waarschuwde voor een scenario waarin openbare diensten eerst worden kapot bespaard om ze daarna te privatiseren en “onbetaalbaar te maken voor het werkvolk”. Onderwijs, openbaar vervoer, gezondheidszorg en sociale organisaties passeerden allemaal de revue. Zijn antwoord was een herhaald appel: arbeiders, bedienden en ambtenaren — één front. De betoging werd aangekondigd als een opwarming voor de grote mobilisatie op 12 maart in Brussel. “Vandaag waren we met 5.000,” klonk het, “maar dit was een provinciale opwarming.” De slotboodschap bleef hangen: “Blijf uit onze zakken — haal het geld waar het zit. Samen sterk.”
In de marge verwees hij naar een Europese top op korte afstand met onder meer Bart De Wever en Ursula von der Leyen, als symbool van een beleid dat volgens de betogers te vaak naar boven kijkt wanneer het geld verdeeld wordt — en naar beneden wanneer er bespaard moet worden.